Korte gedichten 10 – Here hoor mij

Dagbouk RSS

Here hoor mij.

Ik vermoed dat uw hemel voor een flink deel is          
opgebouwd uit angst voor het moment dat ooit
het licht uitgaat.
Maar voor het geval dat het zo mocht zijn dat
U als bewaker van mijn in- en uitgang  en als
schepper van alle fraais en minder fraais…
in wijsheid heeft beslist over een oude nihilist…

Neem hem dan op als commensaal
omdat hij het niet allemaal
en helemaal niet zeker wist.

Het rabiaat- de dominee- de paus- de clerus-
de moskee…
Dat U dat in den hoge daar wel bekomen moge!

Korte gedichten 9 – Liedje over berg en dal

Dagbouk RSS

Liedje over berg en dal.

Ons hoog en laag is al met al
een liedje over berg en dal.

Daar boven- eindeloze tijd
en de contouren van structuur
en diepten vol oneindigheid.
Een onverklaarbaar avontuur.

Die eindeloze samenhang
heet kosmos- (een soort cirkelgang )
                     
En hoogmoed doet aan wetenschap
en aan veronderstellen
en staat hoog op de keukentrap
de sterretjes te tellen.

Ons hoog en laag is al met al
een liedje over berg en dal.

Korte gedichten 8 – Angelina

Dagbouk RSS


             Angelina was nog mooier dan haar kleren.
           Dus ik vroeg haar of ze bij me kwam logeren.
                     Want ik had mijn hart verloren.
                         Was tot ver over mijn oren
              hulpeloos- en meer dan hopeloos verliefd.
            Dus ik schreef: kom toch logeren alsjeblieft.
         
           Nog veel mooier was zij dan in al mijn dromen.
         Ik had niet verwacht dat zij ook echt zou komen
          maar zij nam nog zelfs haar groentetuintje mee.
                  Ik zei: Angelina- wat een goed idee!

              Even later zei ze: Kom ik moet weer gaan!
          Door de wolken en dan driemaal rond de maan!
                En als dat me lukt tot aan de lentezon!
          En daar ging ze- hangend aan haar luchtballon.
           En ik riep nog of ze mij een brief wou schrijven.
             En of ze alsjeblieft nog even hier wou blijven.
              Maar ze wilde niets meer horen en ze vloog
                door de witte wolken- richting regenboog.

       En ik stuurde haar nog snel een witte wolken schaar.
         Want die witte wolken zijn een levensgroot gevaar.
        Je kunt er in verdwalen en dan voorgoed verdwijnen.
        En heel je leven lang de zon niet meer zien schijnen.
            Van Angelina heb ik nooit meer wat vernomen.

       Het was niet echt- ik had gewoon wat liggen dromen.

Korte gedichten 7 – Rond de Rubicon

Dagbouk RSS

Rond de Rubicon.

Als ik de schepper vragen kon…
Ik zou hem vragen naar de bron
van alle malle overmaat
en ongekende overdaad
en macht van het testosteron.

Als ik het Cesar vragen kon
die kwam en zag en overwon.
Dan vroeg ik: Is het uw prostaat
of zit het wellicht in uw zaad
of in gebrek aan zin of zon.

Als ik de hemel vragen kon
dan vroeg ik generaal pardon.
Een vrijstaat zonder angst en haat.
Een onaantastbaar sultanaat
gelegen rond de Rubicon.
 

Korte gedichten 6 – Eeuwige schoot

Dagbouk RSS

Eeuwige schoot

Met alle geklater vertelt de fontein
hoe machtig het is om van water te zijn.

En van kolkende stromen op weg naar het dal
hoor ik altijd de mantra van bruis naar verval.
Als de ruis naar een thuis.
Niet van sterven naar dood
maar van leven naar oorsprong
en eeuwige schoot.

Korte gedichten 5 – Prangende vraag

Dagbouk RSS

Prangende vraag

Plaats waar de branding mijn zwijgen ontmoet.
Enkel de zee met dat bruisend refrein.
Wondermooi oord waar geen woord er toe doet.
Van eb en vloed en het zijn om te zijn.

Plaats van verwondering als van een kind.
Mantra die als door mijn aderen ruist.
Waar mijn gedachten verwaaien in wind.
Huis waar de eeuwige eeuwigheid huist.

Soms dan beleef ik zo’n dag als vandaag.
Vind ik zo’n plekje- een stip op de kaart.
Hoor ik als altijd de prangende vraag:
Wat is het leven mij werkelijk waard?

Korte gedichten 4 – Eind zonder eind of begin

Dagbouk RSS

Eind zonder eind of begin.                    

Hoog- hoger- hoogst is de eenzame berg.
Nietig ben ik- als een tanige dwerg.
Maar al was dit een brokkelig pad naar de maan
er zouden mijn dappere voetstapjes staan.
 
Kort is het leven en zwak is de mens.
Voor altijd een hemel- hoe vroom is zijn wens.
Maar mocht er dit pad tot Andromeda gaan…
er zouden mijn kranige voetstapjes staan.

Eeuwigheid- eind zonder eind of begin.
Constant die echo- die vraag naar de zin.
Maar al ligt hier een pad van geen doorkomen aan
er zullen voor altijd mijn voetstapjes staan.

Korte gedichten 3- Steeds nog verlegen

Dagbouk RSS

Steeds nog verlegen.

In mijn droom reisde ik aan Terlinden voorbij
in de hoop daar de Boeddha te vinden.
En ik vond hem- ik zwaaide- hij knikte naar mij
in de schaduw van zijn tamarinden.

Ik bleef even stil- zei toen: Zonder mijn bril
weet ik nergens mijn bril nog te vinden.
En de Boeddha- hij zuchtte en zei: “ Ins gelijk.”
Daarna hebben wij samen gezwegen.

Om mijn bril zit ik steeds nog verlegen.

Korte gedichten 2 – Hou van jou

Dagbouk RSS

Hou van jou.

Ik hou van honden aan de lijn.
Ik hou van Curaçao
en ook van zon en maneschijn
en van het hemelsblauw.
Ik hou van bier en brandewijn
en van de morgendauw.
Ik hou van hoe of het moet zijn.
Ik hou- ik hou van jou

Korte gedichten 1- Eeuwig één en al

Dagbouk RSS

Eeuwig één en al.

Stond een wit- ivoren toren
midden in een leeg heelal.
Daar werd het idee geboren
voor het eeuwig één en al.
Voor de eerste zonnestralen.
Voor wat nog niet was bedacht.
Voor metalen- mineralen
sterrenstof en zwaartekracht.

Stond een wit-ivoren toren
als in lichtelijk verval
en de tijd lag als bevroren
wachtend op het hoorngeschal.
Wachtend op het wijde water
en de allereerste schouw
en de lichtjes even later
vonkend op de morgendauw.
…………

Stond een wit- ivoren toren
midden in een leeg heelal.
Daar werd het idee geboren
voor het eeuwig één en al.