Laatste woord.

Dagbouk RSS

Laatste woord.

Weet je dat een duizendpoot
op één poot kan staan
en dat alleen de dooie dood
niet hoeft dood te gaan?

Weet je dat een eendagsvlieg
de vleugels uit kan slaan?
Hoeft hij niet vanuit zijn wieg
de zon zien onder gaan.

Weet je dat als jij je zinnen
zet op iets- je onverstoord
van een echoput kunt winnen
strijdend om het laatste woord?

Korte gedichten 18 – Zeg me!

Dagbouk RSS

Zeg me!

Is er licht tussen hemel en aarde ?
Zeg me: Wat is voor jou meest van waarde ?

Is die waarde te koop
en wat is het gewin ?
Is het liefde en hoop ?
Is het vraag naar de zin ?

Is het gave en gunst ?
Is het goed is het echt ?
Is het schoonheid en kunst ?
Is het rede en recht ?

Zonder geestkracht en geest
boekt de mensheid geen winst.
Blijft het minste het meest
en het meeste het minst.

Zeg me: wat is voor jou meest van waarde ?
Is er licht tussen hemel en aarde ?

Korte gedichten 17 – Wikken en wegen

Dagbouk RSS

Wikken en wegen.

Vrij ben ik-  en ik ben mondig.
Wie zegt mij wat fout is of zondig?
De oude sjablonen zijn langzaam versleten
maar denken dat bleef en dan leidde tot weten.
Dus zeg ik het vrijuit en bondig:
Vrij ben ik-  en ik ben mondig.

Vrij om te wikken en wegen.
Niet om de rede verlegen.
Meer dan als wat dan ook op deze aarde
is rede als van een onschatbare waarde.
Aldus zij gezegd en gezwegen
in vrijheid van wikken en wegen.

Korte gedichten 16 – En heel diep…

Dagbouk RSS

En heel diep…

De ledigheid kon niets beginnen
en kende noch buiten noch binnen.
Ook was er geen boven of onder
maar wel het uitzonderlijk wonder
van om er zichzelf te verzinnen.

En heel diep- vanuit het onzegbare niets
daar kwam plots een holbolle beer op een fiets
en die had er de tijd uitgevonden….
daar het lot van de mens aan verbonden…
en zodoende dan was er toch onverwacht iets.

En hij sprak tot de blinden en doven,
liet zich prijzen en laven en loven,
om alvast aan zijn hemel te wennen
en die hogere sfeer te herkennen
klom hij af en toe even naar boven.

Korte gedichten 15 – Weinig keus

Dagbouk RSS

Weinig keus.

Dit is wat mij hier overkomt.
Dit is waarom de aarde kromt.
Daarom ga ik soms als vermomd
tot een clowneske dwaas.

Ik loop dan door de tovertuin
als op een pad van stoffig puin.
Met ogen schichtig- scheef en schuin
als een verdwaalde haas.

Ik neem het leven serieus.
De levensweg hier door de tijd
kent vreugde en verdrietigheid.
Ik heb maar weinig keus.

Als nu de zon niet komen zou

Dagbouk RSS

Als nu de zon niet komen zou.

Daar in het lichter wordend blauw
heeft zich de dag al aangemeld.
Al lang is dat moment voorspeld.
Ik slaap- en droom nog steeds van jou.

Het gras is nat en zwaar van dauw.
De laatste ster is al vervaagd.
De neveldeken al verjaagd.
Ik slaap- en droom nog steeds van jou.

Als nu de zon niet komen zou.
De reis naar ’t westen niet aanvaardt.
Dan blijf je in mijn droom bewaard.
Dan slaap ik- droom ik- steeds van jou

Eenzaam is zonder jouw liefde mijn lief

Dagbouk RSS

Eenzaam is zonder jouw liefde mijn lief.

Zoon van een vader die wil dat ik kom
om samen te zwijgen- of onder het mom
van iets dat ons bindt me zijn wetten te stellen.
Zijn oordeel te vellen en om te vertellen
hoe aardig en vaardig hij was en nog is.
Hoe onwaardig ik ben en al wat ik nog mis.

Ex van een ex- nog zolang als ik leef.
Dat komt denk ik omdat ik veel te lang bleef.
Al wachtend op iets dat niet was te verwachten.
Met trage gedachten- met wachtkamer klachten.
Een wachtkamer huwelijk- eindeloos lang.
Zo lang en steriel als een ziekenhuisgang.

Vader van kinderen- lichtjaren ver.
op een steeds verder verwijderde ster.
Onmacht- dat is iets om nooit te vergeten.
Ik kan er van weten- maar kan het niet meten
die om en om afstand en onmacht spiraal.
Ik krijg dit heelal niet ik kaart en op schaal.

Eenzaam is zonder jouw liefde mijn lief.
Eenzaamheid is als granieten massief
tot waar voorbij alle vogels verdwalen
en bomen verschralen tot vormloze palen.
Tot wegwijzers voor een wanhopige wind.
Daar is het waar je de eenzaamheid vindt.

Eenzaamheid is een granieten massief.
Eenzaam is zonder jouw liefde mijn lief.

Korte gedichten 13 – Wording

Dagbouk RSS

Wording

Alle materie- tot ver- verder- verst
was samen geklonterd en samengeperst.
Dat had zelfs atomen tot stilstand gebracht.
Niets kon aan implosie ontkomen.
Geen licht en geen zicht- zelfs geen dromen.

Toen dwarrelde toch op een keertje
een fraai paradijsvogel veertje
zacht schommelend vanuit het onmeetbare niets
en voegde zich zo bij het enige iets.
Het was bij mijn povere weten
de zwaartekracht even vergeten.

En juist deze laatste onnozele gram
die zorgde er voor dat de tijd zich hernam.
Omdat er die tijd zich bewegend vertaalt
is explosie hetgeen dat zich steeds weer herhaalt.

Korte Gedichten 12 – Eeuwigheid

Dagbouk RSS

12 Eeuwigheid.

Is eeuwigheid zoiets als tij dat tweemaal daags
de Wadden voedt en ook al gaat dat niet voorbij-
wat was er eerder eb of vloed?

Is eeuwigheid zoiets als wind- een stroom die het
gebeuren draagt- geen oorsprong en geen einde
vindt maar wel de wil tot weten daagt?

Is eeuwigheid zoiets als licht onder dit hemelse
gewelf- dat leidt tot inzicht en tot zicht op alles-
inclusief het zelf?

De zon gaat onder- geen respijt- mijn voetstap
op het natte strand- gedachten over eeuwigheid-
de Noordzee ruist en wast het zand.

Op de liefde en op jou

Dagbouk RSS

‘t Is om het even welk seizoen         
van nu of straks en ook van toen.
Alle seizoenen blijven groen
als er maar iemand om je geeft.

Waar is het dan wel om te doen?
Niet om het smetteloos blazoen.
Niet om de schallende klaroen.
Maar wel dat je met liefde leeft.

Laat me stijgen- laat me dalen.
Laat me dagenlang verdwalen
Laat me onbekommerd malen       
Met de wieken op de wind.                

Zeg me zonder ooit te dralen
al mijn fouten en mijn falen.
Maar zeg ook in alle talen       
dat je me voorgoed bemint.        

Als we ergens blijven steken
en we zouden moeten breken
is dat vooreerst nog geen teken       
dat ik niet meer van je hou.

Als het voorjaar is geweken
en de zomer is verstreken
zal ik niet zijn uitgekeken
op de liefde en op jou.