Rond en om

Dagbouk RSS

Rond en om

Rond en om– rond en om
rond deur de tied.
Hier weer wat vonn –
en doar weer wat kwiet.

Rond en om– rond en om
rond reuzenrad.
Dij aine dij krigt ‘t nog –
dij aander het’ had.

………………………………….

‘k Haar trappers mit blokken
en moeke druig rokken.
Ien keuken– bie geutstain–
‘n kopern pomp.

Noar de moan– nee dat kon nait.
T.V. dat beston nait.
‘n Lapke op knij en ’n kram
op de klomp.

Sums zaag ik noar steerns
Sums vocht ik oet eerns.
Wat goud waas– waas goud
wat verkeerd waas– verkeerd.

Voak laag ik in duustern
noar wereld te luustern.
Geluden van olden– van
proatjen bie de heerd.

’n Jampot mit kikkerrit.
Slakken– ik nam heur mit
Buutsen vol ekkels 
en din gaauw noar hoes.

Torren en tieken
en mou ’n ie ais kieken….
meester doar veuraan bie
‘t bord lopt n moes!

Bie deuren aanbellen
en koksen oetschelden.
Kwoajong– dikke bunzel–
‘n appeltjesdaif.

Mit vurrels deur bloader
van de bomen bie toren.
Een stuver verloren och–
wat ook n slaif.

De vledder in boeten 
dij zwaaide veur de roeten.
As t sums en din störmde
din tikde an’t glaas.

‘n Foto in zwaart wit
doar ik wat veuraan zit.
‘n Juf en ‘n meester mit ‘n
nijmoodse jaas.

Mien boksems dij joaren
‘t was aal stuutsiekoren.
De wichter in petticoat –
strikken in t hoar.

Gain zin meer aan leren
mor meer aan verkeren
en stoadegaan wuir ik
de wereld gewoar.

Ga van mijn bult

Dagbouk RSS

Ga van mijn bult.

Vaarwel aan alle holle vaten – automaten.
Ik ga op reis naar lotgenoten in de nood.
Ver van de bollenpolder vol met bureaucraten.
Op zoek naar één klein beetje leven vóór de dood.

Ik ben vermoeid tot diep in mijn verkalkte knoken
en zit verrukt terneer in lome ledigheid.
Mijn wil om niets te willen is nog ongebroken
van ’s morgens vroeg tot rondom rond de sluitingstijd.

Ja – al mijn wegen waren meestal wat luidruchtig
en licht ontuchtig maar zelfzuchtig bovenal.
Ik ben van alles al geweest maar nooit godsvruchtig.
Dus vrees ik niet dat ik de Heere vrezen zal.

Reeds vroeg ontkwam ik al de toorn des Heren Vrezers.
En psychiaters – dominees – een haptonoom.
Aan saters – paters en een stoet gebedsgenezers.
Aan ECI – Neckermann – Wehkamp en Overtoom.

Ik was te gast in veel kastelen en paleizen
waarin vandaag de dag geen schillenboer gelooft.
Dus waag het niet mij en de mijnen na te wijzen.
Mijn opposanten zijn verbannen of onthoofd.

Wees dus voorzichtig met uw onbehouwen klompen.
Stoot niet met beide voeten tegen mijn gemoed.
Wil niet staan trekken – douwen – duwen – stampen – stompen.
En doe de groeten aan uw sproeten – Wees gegroet.

Kaninefaten – Saksen – Franken – Batavieren…
Het is niet koosjer in uw keukentafel la.
Het ruikt er naar een glazen potje vol met pieren.
Het smaakt naar haring door de chocoladevla.

En alle hele – maar ook alle halve zolen….
ga van mijn bult en scheld mijn laatste schulden kwijt.
Ik ging waarachtig tachtig keertjes door uw molen.
Ik bid u: Laat ons scheiden eer de dood ons scheidt.

Laat mij zolang mijn ziel in lijdzaamheid bezitten.
Laat mij de vreugde van een glas gedistilleerd…
mijn huisje witten en het onkruid onder spitten
en weer verleren wat ik eerder heb geleerd.

Proost

Dagbouk RSS

‘ k Wuir geboren mit twij oren.
Luustern kon ik vort nog nait.
Want dat wol ik wat bewoaren
‘k haar ja haile nog gain wait.
                      1
Dou wuir’k tien- en niks gain piene.
Nije klompkes- wat n vreugd!
‘k Wuir verlaifd op Jozefiene
Niks as ondeugd- wat mie heugt.

Ik wuir twinteg- smui as botter.
Vereg as ’n jonge hoan.
Ik haar tied zoveul as’t wotter
in de grode oceoan.

Ik wuir datteg- recht van leden.
Zunder pien en zunder zeer.
Zunder zurg en zwoaregheden.
Tied as’t wotter in’t  Schildmeer.
 
Ik wuir vatteg- staark en stroalend
as n zunnepit ien blui.
Ik haar zoveul tied as’t wotter
van n dikke dunderbui!

Ik wuir viefteg zunder kwoalen.
n Beetje winst sums- n beetje blues
‘k Haar nog zoveul tied as’t wotter
in de viever achter ’t hoes.

Ik wuir zesteg- stief as vroren.
Mor ien ’t veurjoar weer ontdeud
Ies en snij op tied verswonden.
Niks as wotter in de geut.

Hurre- ik wuir zeumteg joaren.
k’Waas nog net gain olle bok.
Ken ’t joe aalmoal wel verkloaren.
Dizze man haard  aaltied drok.

En noe- ben’k ja al weer tachteg.
Achternoa ging’t aaibels gaauw.
Hurre kerel allemachteg.
Tied verzwon in dook en daauw.

Mor ik proost op ankom joaren
mit mien glas gemainte pils.
‘k Wens joe aaltmoal tied as wotter
en veur elkenain wat wils.


Rooie kool

Dagbouk RSS

Onderstaand lied is een eerbiedige ode aan alle jonge en eerzame
varensgezellen van de jaren vijftig en zestig die de liefde
noodgedwongen op afstand hielden en zich troostten met het
zilte zout van de baren en het zoete nat van Heineken en Tuborg.
……………
Rooie kool.

Meid wat mot ik met me hande emme grote gele tande…
Wat mot jij wel met zo’n tamme idioot’ ?
Meid waar mot ik al me ledemate late as ik met je sta te prate
foel ik me een idioot.

Want dan staan ik met me kop vol zomersproete emme veel
te grote voete emme ore worde rood. Ik ken beter blijve vare
met dat kluppie halvegare- want we vare nou al jare
met die boot.

En hoe wil je mij dan lere om voor altijd af te mere- an de
wal komt deze jonge in de sloot. En dan hebbie wel een
vrijer maar dat wordt zo’n senuwelijer die mot peze voor een
kareg stukkie brood.

As ik zo moet slopen slave- nou dan ben ik gauw begrave en
dan leg ik straks te bale imme kist. ‘k Zie me nou al lope
male- langs de kade lopen dwale tot ik erreges uit de majem
wor gevist.

En ik zien het ook niet zitte om een tuintje om te spitte-
emme hele leve lang te harrewarre- en om thuis maar wat te klitte
voor de buis te legge pitte en om daags in een febriek
te lope darre.

Toch sit je bove imme bol – ik voel het amme alcehol je zit
allang onder me vel en imme bloed. Je mot wel wete wat je doet-
bedenk je dus maar effe goed…ik sta m’n eige niet te katte
voor de lol.

Morge sit ik- weet ik veel in Tanger– jij ben ondertusse
swanger- as een hele grote rooie kool. Ach dat ken ik toch
nie make- maak ik op een ander lake liever nog een hele
mooie carrembool.

Ach ik kom wel weer weerom- maar daar gaat het nou nie om.
As je wil dan mot je me nog maar es schrijve.
As ik weg ben mot ik wete- dat je me nie ben vergete
en dan ken ik as ik trug kom bij je blijve!

………….

De foto is van de Capri waarop ik in de beginjaren 60 als matroos heb gevaren.

IMO nr. 5419921 Roepletters PDIX Werf-firma Gebr.
Coops in Hogezand(200)BRT- 299 – DWT- 389 L.O.A.Br. x Diepte- 43, ogx6,94×2,7.
MOTOR – 46t CIL App.Brons (290×45) 225 rpk- 9 knopen
Op 12 December 1951 te water als Capri voor Scheepvaart
Maatschappij Koopmans en Wedema in Groningen op 7 December
1951 opgeleverd. (Beheer Carebeka.) (Het schip werd op 10 Juni 1985
als rif afgezonken bij het Broward County  Artificial Reef. (Engeland)

Haile wereld is kunst

Dagbouk RSS

Haile wereld is kunst

Wees welkom doames heren.
‘t Is tied veur de cultuur.
Nait laanger spereweern
op dit gezegend uur.
Nait kwedeln- ains nait fluustern.
Hail eevm niks as plicht.
As zittn- kiekn- luustern.
Nait koggeln- mondje dicht!

Want kunst is ‘n vundeern
van ’t Loug- van ‘t laand en’t Stad.
Zo groot- vervuld mit weerdn.
Onzegboar is dij schat.
En’t zit ien wat of zanger zingt.
Ien’t schrift- ien wat de dichter dicht.
Ien kleuren dij de schilde mingt.
Ien woordn- zwoar of haildal licht.

Ien sprookjes- saga’s-‘n verhoal.
Theoter- ien meziek en daans
en klank ien’t ritme van de toal.
Wat het ’n mins din nait ommaans?
Musica- zaalf mien oren.
Doe zuzooist deur mien zail.
Doe lats mien gram vervoaren .
Doe teuverst mie ’n smail.

Wat mouwe din begunn
zunder ‘n Grunnegs laid!?
Dat wordt toch hier in Grunn
n Boudel van verdrait.
Din zing ik noar mien schema
sums bie de Albert Hein
de (Liddel) of de (Hema) dat laid van Augustijn.

Zo mooi- zo aaibels zuver.
Mor ‘k heb niks meer tegoud.
‘Krieg nog gain zeuvm stuver
in mien versleetn houd.

Korte gedichten 71 – Arklow Glen

Dagbouk RSS

Arklow Glen

Het klein met groot.
Het groot met klein.
Nu nog op schoot
en aan de lijn…

Herinnering aan
jaren
van ploeteren en varen.

Aan vreugde en aan
ach en wee!
Van Zuiderzee tot
Noorderzee.

Hijs me weer op de
baren.
Bij al die halvegaren.

Come on you wonder
Arklow Glen.
I want to be your
sailerman.

Korte gedichten 70 – Klaprozen

Dagbouk RSS

Klaprozen

Het zijn zeer onnozele
grappen
dat rozen maar wat staan
te klappen.

Het maakt mij niet boos
maar een roos is een roos
en een roos moet mij dat
echt niet lappen.

Zoiets is volstrekt niet
van noden.
Ik heb het bij dezen
verboden!

Een roos heeft zoiets niet
strikt nodig.
Dat klappen is strikt
overbodig

Korte gedichten 69 – Eigen verhaal

Dagbouk RSS

Eigen verhaal.

Een schrale laag zand
met vaal groen in dit
land.

Tien graden heet “zomers.”
Dat is wat er toe doet
en de huizen zijn wit en dat is
zo het moet.

Dit land hier is schraal…
Spreekt zijn bloedeigen taal…
Doet zijn eigen verhaal
over wat er hier waar is
en klaar is- en goed.

Korte gedichten 68 – Waar ik zo van hou

Dagbouk RSS

Waar ik zo van hou

Wie weet er wat schoonheid is?
Zeg het me dan gauw.
Schoonheid van de wildernis?
Van het hemelsblauw?

Schoonheid van het een en al?
Van de sterrenpracht?
Van het eeuwige heelal?
Schoonheid van de nacht?

Schoonheid van een witte zwaan?
Van de zon – en van de wind?
Schoonheid van een oceaan?
Schoonheid van een spelend kind?

Wie weet er wat schoonheid is?
Pareltjes van dauw?
Schoonheid van Akropolis?
Van een mooie vrouw?

Ik weet waar de schoonheid is

waar ik zo van hou.
waar ik zo van hou.
Schoonheid waar ik niets van mis.
Schoonheid – die van jou.

Korte gedichten 67 – Wind en waterwolven

Dagbouk RSS

Wind en waterwolven.

Een tuin- een huis
als groots bezit.

Eeuwige ruis van grijs
en wit
trekt hier die blanke
sporen.
Er gaat geen spat verloren.

Zo zal het hier nog
eeuwen gaan
verzekerd als door zon en
maan.

Verzekerd door de golven.
De wind en waterwolven.