Voor Jantina Helena

Dagbouk RSS

Voor Jantina Helena  

Ben je als de lente
ben ik als een jonge boom.
Ben je als een bootje
ben ik als de overtoom.

Ben je als een liedje
ben ik als een troubadour.
Ben je als een walsje
ben ik als een houten vloer.

Ben je als de maan
dan ben je mooi maar wel wat ver.
Ben je als de sterren
ben je stralend her en der.

Ben je als de zonnewarmte
waar ik zo van hou.
Ben je als de zomer
dan verjaag je al mijn kou.

Ben je als een wolkje
dan kleur ik de randjes goud.
Ben je heel erg jong
dan ben ik soms een beetje oud.

Ben je als oktober
kleur ik voor je in de tuin.
Treur ik voor je in de kleuren
tussen geel en bruin.

Ben je als een torentje
dan ben ik als de haan.
Ben je als een vijvertje
ben ik een witte zwaan.

Ben je als een spelletje
dan ben ik als een kind.
Ben je als een wimpeltje
dan ben ik als de wind.

Ben je als het zachte strand
dan ben ik als de vloed.
Ben je als zoals je bent
dan ben je altijd goed.

Leef – meander – verander de loop

Dagbouk RSS

Leef en meander- verander de loop.

De nacht…
bracht oproer- schand en brand.
Er was gefluister en geniep
rondom de streek van dromenland
terwijl ik droomde dat ik sliep
en een toevallige passant
die langs mijn open venster liep
aanschouwde mijn gemoedstoestand
en alle bomen bogen diep.

De nacht…
bracht me de vraag: Waarom?
Want niet begrijpen is een plaag
en op het pad naar ouderdom
klinkt vaak die mantra van mijn vraag
naar debet- credit- en de som
van winst- verlies en nederlaag.
En waar ik ’s morgens nog toe kom
blijft in het donker altijd vaag.

De nacht…
bracht vale maneschijn.
Een glas tot aan de rand gevuld
met een verschraalde witte wijn
een sloot vol onmacht pijn en schuld.
Een vierkant dat juist rond wou zijn.
Vol jammer- en vol ongeduld.
Veel beterweters langs de lijn.
in niets dan troebelen gehuld.
……………………

Maar toen de haan van de buren mij wekte
lag er een gloednieuwe dag op de waag.
En onderwijl ik mij rekte en strekte
bleek het die heerlijke dag van vandaag.
Een gratis dag om het leven te vieren
en te geloven in liefde en hoop.
Toch weer zo’n dag als van hart en door nieren.

Leef en meander- verander de loop!

Voor jou

Dagbouk RSS

Voor jou

Toen Suze- onze jongste dochter- nog maar net haar school- en de pubertijd achter zich had gelaten- marcheerde zij prompt de wijde wereld in.
Een half jaartje Australië- een paar maandjes Zuid Afrika- een half jaartje Nicaragua etc… etc…
We bleven gelukkig met regelmaat in contact met haar- maar buiten dat hadden we best onze zorgen en gedachten- en hoopten- en wensten we natuurlijk dat zij op termijn ongeschonden terug zou keren.

Vreemd misschien- maar ik weet niet eens of zij het onderstaande gedichtje na die jaren wel ooit onder ogen heeft gehad.    
 
Voor jou!  

Een boeket vergeet-mij-nietjes.
Honderdduizend meezingliedjes
en een boom vol zangparkietjes
en een lucht met wolken in het blauw ….

Voor jou!

Kisten vol met allegaartjes.
Brievenbussen vol met kaartjes.
Dozen vol verjaardags-taartjes.
Een gazon met pareltjes van dauw….

Voor jou!

Veel gezellige bezoekjes
en een trommel vol met koekjes
en een boekenkast vol boekjes
en een huppel puppy aan een touw…..

Voor jou!

Alles wat je kunt verlangen.
Een diner van zeven gangen
en drie kusjes op je wangen…
een vakantiereis naar Curaçao….

Voor jou!

Romantische avontuurtjes.
Nagloeiende houtskoolvuurtjes
tot diep in de kleine uurtjes.
Alles wat een mens zich wensen zou….

Voor jou!

Verse knapperige kapjes.
Zoete sinaasappelsapjes
en een rugzak vol met grapjes.
dat is ongeveer wel wat ik wou….

En nou!

Heb de moed maar om te wagen
en de wil maar om te slagen.
Weet maar dat wij alle dagen
allebei zo trots zijn als een pauw… op jou!

En nou! Zullen wij jou niet vergeten.
Laat zo nu en dan eens weten
waar je zoal hebt gezeten.
Dan zien wij jou hopelijk weer gauw… heel gauw!

Schepping

Dagbouk RSS

Schepping

Laat ik het nog eens proberen:
In den beginne schiep de schepper het concept van de totale ledigheid
en hij vulde die ledigheid met zijn dromen…

en droomde van een slot met bruggen en kantelen…
een hoge torenspits van zuiver klatergoud.
Een plaats om zich in rust en stilte te vervelen.
De tijd stond stil- toch werd hij onwaarschijnlijk oud.

De maalstroom had er alle oorsprong diep gevroren.
De geest lag in zichzelf gevangen- als gestold.
De allereeuwigheid lag stil- als ongeboren
tot over eindeloze einders uitgerold.

Het niets en niemendal lag vorstvrij opgeslagen.
Gezekerd- waardevast- en vacuüm verpakt.
En dit leek al met al gereed en als voldragen
ondeelbaar- en volmaakt- volkomen en intact.

En toen hij dan tot slot na lang was uitgeslapen
schiep hij het allereerst het duister van de nacht.
En kort daarna heeft hij het morgenrood geschapen
en weer wat later nog het avondrood bedacht.

En een gestage stroom aan magische gedachten
zocht zich een weg vanuit zijn heerlijk hemelbed
naar wat al sinds een eeuwigheid had moeten wachten
op vorm op klank en kleur- ballet en alfabet.

Hij vroeg zich daarbij af- waarom het hem dan stoorde
dat er in zijn nabijheid niemand ooit iets zei.
En hoe het kwam dat hij nooit iemand zag of hoorde
en daarom lichtte hij zichzelf voorzichtig bij.

En heel nog niet van plan om wat dan ook te maken
kreeg hij die droom waarin hij droomde dat hij sliep.
Een eindeloze reis- een tocht zonder een baken.
Een droom waarin hij heel het universum schiep.

……………

Zodoende zijn wij hier tenslotte dan gekomen
te Bovenburen- Baarn- Biervliet en Nijverdal.
Rondom de Hof van ‘t Heden vol met appelbomen.
Het is hier druk geworden na de zondeval.

De losse leer der zeden

Dagbouk RSS

Een niet te evenaren schoonheid nam plaats pal ter linker zijde van mijn kruk en als in een flits wist ik het: Zij is het- het kan dus toch!
Ik voorzag een hemelbed met gordijnen van velours- en ik dacht: ”Laat mij het daar op zijn aller allerminst – 1 keer met haar doen. Laat het mijn zaadje zijn dat gestaag groeit en ontwaakt in het ritme van haar hartslag.

De losse leer der zeden.

Wie durft nog wagen van verdoemenis te spreken?
Je bent een engel- en de daad is als sacraal.
Ben jij de hemel niet- dan ben je vergeleken
daarmee toch minimaal het hemels voorportaal.

Voor jou mijn springvloed- golf van voetvolk en van ridders
als in survival- als in kruistocht tot jouw ei.
Een stoot verliefde stoere helden en aanbidders
als in een zondvloed- als in ordeloos getij.

En zoals ergens in mijn bijbel staat te lezen:
“Wie zal voorspellen hoe het hen daar zal vergaan?”
Maar laat mijn mooiste zaadje wel de eerste wezen.
Dus laat hem ver voor heel die wilde meute aan.

Laat hem vooraan die bijkans ordeloze horde
met jou versmelten tot een wonderschone vrucht
Dan zal hij mooi en fier en heel gelukkig worden.
Laat dat gebeuren in nog minder dan een zucht…..

en wordt hij negen maanden lang door jou gedragen.
Dat is iets dat alle voorstellingen tart.
Zoete onwetendheid in warm en zacht behagen
en traag ontwaken in het ritme van jouw hart.

En aan het einde van het eind zul jij hem baren.
In zeven weeën voer je hem dan naar het licht.
Als er iets is dat dit zou kunnen evenaren-
kunnen verklaren- niet zomaar in dit gedicht.

Jouw fiere borsten zullen zienderogen zwellen.
Een onuitputtelijke stroom van zoete melk.
Wie zal zijn zegeningen dan nog kunnen tellen?
Jij zult zijn oorsprong zijn- zijn bron en lust- zijn kelk.
 
Wanneer hij groot geworden is- en recht van leden
wordt hij een trotse prins- een late Oedipus.
Jij onderwijst hem in de losse leer der zeden.
en leert hem snel nog het negeren van taboes.
……………………………………………………………………..

In een  later stadium werd aan mijn edele voornemen voldaan
met dien verstande dat er geen sprake was van het verwekken van een prins maar wel van een schone prinses die nog weer wat later werd opgevolgd door een even mooie vrouwelijke schoonheid. Ik ben daar bepaald niet ontevreden of ongelukkig van geworden!!.   

Als je lacht

Dagbouk RSS

Als je lacht.

Leven is meer dan het tellen van geld.
Er komt een tijd dat je uit bent geteld.
Rijkdom geeft soms niets dan schaduw
van macht.
Liefde brengt warmte en licht in de nacht.
Mooi- je bent mooi als je lacht!
……………………………………………………………………………

Leven is kijken
en je verrijken
met al waarvan je geniet.
           Leven is groeien en
           leven is stoeien
           met wat je hoort- wat je ziet.

Leven is streven.
en ergens om geven.
Iedere dag is een kans.
           Leven is delen
           en leven is spelen.
           leven is een rondedans.

Laat je bij vlagen
eventjes dragen.
Zoals een wolk op de wind.
           Als je wilt slagen
           moet je wat wagen.
           Stop niet voordat je begint.

Niet altijd schrapen.
Liever wat rapen.
Want het geluk ligt op straat.
           Niet te inhalig.
           Leven is zalig
           als je een ander wat laat.

Leven is leren
niet te begeren
wat er het minste toe doet.
           Leven is doorgaan.
           Vallen en opstaan.
           Leven is bitter en zoet.

Leven is hopen.
Stel je maar open
voor wat het leven je biedt.
           Leven is wegen
           van voor en tegen.
           Leven is meer dan dit lied.

Die Welt sollte genesen

Dagbouk RSS

Die Welt sollte genesen

Onze ogen dwaalden over de goudgele glooiingen van Jutland. Zij dronken dat lieflijke landschap. We inhaleerden de zware zeelucht aan het strand van die pijnlijk eenzame Jammerbocht. De benen droegen ons van- en naar piepkleine dorpjes met nog kleinere Sparwinkeltjes. Vriendelijke Denen wezen ons de weg en stonden ons te woord en zo  liepen we verder langs een duinenrij die in niets verschilde met de vertrouwde duinen bij Schoorl of Texel. Maar de eeuwige ruis van de branding werd plotseling aan flarden gescheurd door een onbeweeglijke soort van boosaardigheid. Bij tientallen stonden daar plotseling die groteske verbeeldingen van de waanzin en de verdoemenis op een rij. Deels scheef gezakt in het smetteloze zand. Een onafzienbare rij getuigen van het kwaad in de vorm van bunkers in alle vormen en maten….

Die Welt sollte genesen.
Ook dit onschuldig strand
wurde vom Deutschen Wesen
verkracht in groepsverband.

Hier bouwden de Teutonen
hun duizendjarig rijk.
een driftig volk van klonen.
Geen enkel vergelijk.

Met steile hoge petten
en in paradepas.
Met hele korte metten
en onnut aan het gas.

Een leer van Blut und Boden.
Een macht zonder pardon.
en met miljoenen doden
en rucksichtslos beton.
 
Woorden om’t uit te leggen
zijn steeds nog op de vlucht.
Die laten zich niet zeggen.
Geen lettergreep- geen zucht.

De eeuwigheid zal ’t klaren.
Het tij maakt alles kwijt.
Heeft honderdduizend jaren
keer duizend jaar de tijd.

Waarheen ik wil

Dagbouk RSS

Waarheen ik wil.

Papier en pen- ik trek een spoor van speelse lijnen
en zoek en vind weer perspectief ……
en inzicht- en het zoet gerief…..
van om tersluiks naar mijn verdwijnpunt te verdwijnen…

naar de dimensie van het onvoltooide ergens.
Geen horizon- geen evenaar
geen polen en geen hier of daar.
Al wat er is– is altijd overal en nergens.

Zoals de stilte in een ruimte vol gedachten
die niet gevangen in de wet
van ratio of alfabet
op de verbeelding van de sprakeloze wachten.

Er lopen niet te schatten zilverwitte draden
naar sterren aan een firmament
en werelden die niemand kent
en alles dat daar achter nog weer is te raden.

En er zijn wonderlijke klanken en kastelen.
Er is dat eeuwig labyrint
dat nergens eindigt of begint
en waar om elke bocht iets staat om mee te spelen.

En dan nog dromen en momenten van ontwaken.
Volkomen helder- strak en stil
en ik kan gaan waarheen ik wil
over de verse sneeuw zonder een spoor te maken.

Er is geen tijd- geen toekomst en dus geen verleden.
Er is alleen die lange duur
soort van oneindig kosmisch uur.
Geheel omlijst met constant alomvattend heden.

Papier en pen- ik trek een spoor van speelse lijnen
en zoek en vind weer perspectief ……
en inzicht- en het zoet gerief…..
van om tersluiks naar mijn verdwijnpunt te verdwijnen.

(de foto is door Nena van der Lijke genomen)

Adam – ben jij dat?

Dagbouk RSS

Adam – ben jij dat?

Adam- ben jij dat- daar in dat dure pak?
Je doosje tranquillizers en je creditcards op zak?
Je villa wordt geschilderd en je oprijlaan geharkt
en jij teelt ondertussen een tweede hartinfarct.
Maar mocht dat niet gebeuren- dan krijg je een attaque.
Dan koop je maar een karretje en hou jij je gemak.
Adam- ben jij dat daar in dat dure pak?
……….
Adam– ben jij dat- die windbuil met een pet?
Je hebt een zonnebril op je bevroren hoofd gezet
want ogen zijn verraderlijk- zijn spiegels van de ziel
en iedereen zou zien dat je verziekt bent en seniel.
Je beeltenis alom- op alle muren jouw portret.
Een machobaviaan in uniform- jouw wil heet wet.
Adam- ben jij dat- die windbuil met een pet?
……….
Adam- ben jij dat- daar op je stijve krent?
Zit jij weer op je bijbel- je enig fundament?
En heb je naar believen Gods willen uitgelegd?
Of zit je te herkauwen wat jou is voorgezegd?
Zo raak je gauw verzadigd- bezadigd of dement.
Of doet dat niet ter zake als je maar christen bent?
Adam- ben jij dat- daar op je stijve krent?
……….
Adam- ben jij dat? Kijk uit dat je niet stikt.
Je toekomst- je carrière- gewogen en gewikt.
Je zinnen opgezouten- je tanende moraal
bestaat uit consumeren van tien keer tien modaal.
Je hebt je hele leven nog nooit eens wat vertikt.
Waar is je adamsappel- heb je die door geslikt?
Adam- ben jij dat? Kijk uit dat je niet stikt.
…………………………………………………………………………….

Adam- ben ik dat- daar met dat grijze haar?
Dat rijmboek vol met woorden- die tweedehands gitaar.
Ben ik die beterweter- de nar van mijn publiek
en dien ik met die liedjes de wereld van repliek?
Daar komt de grootste hufter geen tel van in gevaar!
Die mij zou moeten horen wordt nooit mijn luisteraar.
Adam- ben ik dat- daar met dat grijze haar?

Vita Nova

Dagbouk RSS

Vita Nova

Veni Vidi Vita- is de vierde in de rij.
Sterk en als geboren voor de vrijheid-  
dat is zij.

Artistiek en niet te houden in haar

pubertijd.
Daarna snel zichzelf hervonden-

helemaal bevrijd.

Zesendertig jaren waaiden
met de wilde wind.
Moeder van twee kinderen en
tegelijk ons kind.

………………………………….

Toen- de oudste dochter van Tinie en mij het einde van haar pubertijd naderde- en ook ik mijn omgang met haar wist om te buigen richting wat meer geduld en begrip- veranderde er veel ten goeden in onze omgang. Vandaar het onderstaande gedicht dat ik in die woelige tijd schreef. 

Vita Nova

Vita Nova- boterbloempje.
Pluisje in de wind.
Laat me jou de namen noemen
die ik voor jou vind.

Mooie blanke waterlelie
luister naar dit lied.
Luister nog heel even naar me
kruidje roer me niet.

Elke vraag is te voorspellen.
Morgen vraag je naar de zin.
Wat zal ik jou dan vertellen?
Want- zie ik het zelf wel in?

Wijsheid heb je niet te vrezen
want mijn wijsheid ging failliet.
Ik zal jou de weg niet lezen.
Zo geweldig lees ik niet.

Ga maar met de wereld spelen.
Ga maar op je benen staan.
Bouw je eigen luchtkastelen
langs een ladder naar de maan.

Reis naar overal en nergens.
Ga maar naar ik weet niet waar.
naar dat onbegrensde ergens
langs de weg van hier naar daar.

Leef je eigen lieve leven
tot je heel veel hebt gedaan.
Tot je niets meer hebt te geven.
Tot het tijd is om te gaan.

Tot je weet wat je wou weten
van je eigen firmament.
Tot je alle sterren- manen
en planeten hebt verkend.