Halleluja – Jutte peren!

Niet zo staren- niet zo dringen!
Zal ik U een liedje zingen?
Laat me dan maar fluks passeren!
Halleluja jutte peren!

Tot vandaag ben ik ontkomen.
Zelfs aan heksen- trollen- gnomen
saters paters en demonen.
Aan mormonen autochtonen.
Aan de duizend smakenmakers.
en een uitgang vol bewakers.
Vrije Friezen en Creolen
laat mij gaan om rond te dolen! 
Ver van huis en ongeschoren.
‘k Heb het vaderland verloren
maar laat af mij na te wijzen.
Ik vertoefde in paleizen.
Was gezien aan al die hoven
waaraan niemand durft geloven.
Wil geen tijd aan mij verkwisten.
Ik behoor tot de vermisten.
In Melancholia  wonen
meer van die verloren zonen.
Land van Grote Wijze Geren.
Halleluja jutte peren!

God is groot en goedertieren.
Laat mij- brave Batavieren!
Niet zo duwen- niet zo stompen.
Kalm toch met uw grote klompen.
Ik weerstond al hele legers
krenten en rozijnenwegers.
en verdronk de watergeuzen
en geloof niet meer in leuzen.
Al mijn wegen zijn wat vluchtig
maar ik ben niet zo zelfzuchtig
dat ik U nog wil bekeren.
Halleluja jutte peren!

Laat mij gaan om klap te lopen.
Ik heb lang genoeg gekropen.
Ga met God- Kaninefaten   
en wil mij met vrede laten.
Pas wel op uw ellenbogen.
Denk ook om mijn eksterogen.
Kan in U misschien behagen
door een rijmpje voor te dragen
van een land vol holle vaten…
automaten- bureaucraten?
Vele van mijn soortgenoten
zijn daarginder opgesloten
platgespoten- of verlangen
zich in stilte te verhangen.
Welaan- waarde vaderlanders
ik begeer toch wel wat anders
maar ik zal U niet beleren.
Halleluja jutte peren!

Ik heb vele zoete zonden
aan den lijve ondervonden
en ben moe tot in mijn knoken
maar mijn wil is ongebroken.
Dus ik dank U- Saksen- Franken!
Dank U- mag ik U bedanken?
Ik ben tamelijk tevreden
met mijn eigen losse zeden.
Wees gegroet en doe de groeten
aan uw navel- aan uw sproeten
dan volg ik getrouw mijn roede.
’t Wordt mij hier weer zwaar te moede.
Halleluja jutte peren!

Ode aan mijn lief. (1)         

Ik mag dagen lang verdwalen.
Ik mag stijgen en weer dalen
en ik mag van jou ook malen       
als de wieken in de wind.                

En je zegt me zonder dralen
al mijn fouten en mijn falen
maar zegt ook in alle talen       
dat je me bemint.         

Als we ergens blijven steken
en we zouden moeten breken
is dat liefste nog geen teken       
dat ik niet meer van je hou.

Als het voorjaar is geweken
en de zomer is verstreken
zal ik niet zijn uitgekeken
op de liefde en op jou.      

Ode aan mijn lief (2)

Daarginder in het donkerblauw
heeft er de dag zich al gemeld.
Allang is dat moment voorspeld.
Ik droom nog steeds van jou.

Het gras is nat en zwaar van dauw.
De morgenster is al vervaagd.
De neveldekens zijn verjaagd.
Ik droom nog steeds van jou.

Dan kom jij wondermooie vrouw
en geeft mijn nieuwe dag een naam
en laat hem binnen door het raam.
Ik droom nog steeds van jou.

Je weet hoeveel ik van je hou.
Daar is geen twijfel- is geen vraag.
Toch is het al weer meer vandaag.
Ik droom nog steeds van jou.

Zelfs als de zon niet komen zou….
de reis naar ’t westen niet aanvaardt
dan blijf je in mijn droom bewaard
en droom ik nog van jou.

Uit de woelige jaren van lieve Groningstalige Lotte en haar hoogdravende Nederlandstalige vriend.

Lottelief

Ik wil met jou over van alles discussiëren.
Wat maag ‘t wel weden wat ik nog nait van die wait ?
Zal ik de kruidenboter op de toastjes smeren ?
Veuraal nait proaten over onze ainzoamhaid.

Ik wil gewoon wat ongedwongen converseren.
Ik doch ja juust van wanneer hemmen wie ‘t weer zo wied?
Maar sta me toe met Freud en Adler te jongleren.
Och kom dij baaident bennen nait van dizze tied

Zo bij het voorgerecht kan ik dat appreciëren.
Hikhakkerij– doar roak ik mien verstand bie kwiet.
Gewoon een thema waarop je je kunt baseren.
Ik wil ‘t nait zeggen mor ik zol hoast zeggen: Schiet !

Ik zal geen onderwerp– geen thema zal ik schuwen.
Den wordt dat mitnaander weer n laang verhoal.
Al wordt mijn hersenschors tot een verwarde kluwen!
Wat dut dat oaf– dien proat blift aaltied glad aingoal.

Ik wil te pas en onpas iedereen citeren.
Dat heb ik niks in reken– da ’s mie veuls te stoer.
Ik zal met graagte als jouw almanak fungeren.
Dien kop is dik genog– dat is veur die gain toer.

Zal ik mijn encyclopedie nog even halen ?
Votdoalek jong– wel ‘t dut mout ‘t waiten– zeg ik aaid.
Misschien een woordenboek – De dikke van Van Dale ?          
Kinst kieken watter achter –kohieteren- staait.

Wel chique om hier zo met ons tweeën weg te kwijnen!
Doe gloepst mie ‘t hemd van ‘t gat en knoopkes van mien bloes.
Jij weet feilloos een goed gesprek te ondermijnen.
As ‘t op is gaait diz‘ juvver op n draf noar hoes!

We praten om het even over ieder “isme.”
Konstoe mor swiegen– kwam ik die wat in de muid.
Protestantisme– nihilisme– feminisme.
Gain dinken aan dat doar vanoavend wat van gruit.

Een conversatie met voor iedereen het zijne.
Dat is vanzulf– dat wait ik– elkenain zien kruus.
Maar zeg eens eens eerlijk– past jouw kruis niet bij het mijne ?
Astoe verlet hest– knip die mor n gat in buus.

Het geeft geeft geen pas om tijdens een diner te zwijgen.
Het mooist van stilte– vin ik– din is t even stil.
Zo stil dat jij misschien mijn jongeheer hoort hijgen?
As hai zok meldt – den vroag ‘k hom even wat hai wil.

Ik doe niets liever Lotte dan met jou te praten.
Dou mie mor boontjesoep of snert of soepenbrij.
Er is geen denken aan dat ik een wind zou laten.
As mie der druk op komt din loat ik aine vrij.

Dit lijkt mij het moment om te delibereren.
Doe mainst- wie kommen mit ons baaid nog in ain span ?
Ik wil de kans daarop niet bagatelliseren.
Aboebadoeba – boebadoeba – dabidan!!!

Gedachten over eeuwigheid.        

Zorgt er de eeuwigheid voor licht       
over dit hemelse gewelf?                
Leidt dat tot inzicht en tot zicht
en gaat dat zogenaamd vanzelf ?

Is eeuwigheid als wel gedacht
een eindeloze lange lijn?
Een zoete droom als door een nacht
van ooit tot nooit of niet meer zijn?

Is eeuwigheid een vrije val
zo diep en hoog als lang of breed?
Als door een grenzeloos heelal
en als voor niemand nog een weet?

Is eeuwigheid een soort van tij
zoiets als wat de Wadden voedt
en ook al gaat dat nooit voorbij
wat was er eerder- eb of vloed?

Is eeuwigheid zoiets als wind?
Een stroom die alle tijden draagt?
Geen oorsprong of een einde vindt
maar wel de wil tot weten daagt?

Is eeuwigheid een woestenij
waar ik met stom- of blind geluk
als op een schrale zomer wei
mijn late speelse dagen pluk?
…………………………………………….

Maar hoe dan ook- het blijft vandaag
en ondertussen sta ik stram
en stel ik vraag na vraag en vraag
waarop tot nu geen antwoord kwam.

De zon gaat onder– geen respijt.
Een voetstap op het natte zand.
Gedachten over eeuwigheid.
De Noordzee ruist en wast het strand.

Als jij nog eens gaat

Als jij nog eens gaat- kom ik niet tot bedaren.
Dan zal ik een huis vol met huisvuil bewaren
en klokhuizen sparen- om toch iets te doen.
Met veters gaan venten of kippenstront varen.
Misschien van ellende miljoenen vergaren
omdat ik niet weten zou wat ik moest doen.

Als jij nog eens gaat- nou dat is niet te hopen.
Dan zal ik de Dom en de Eiffeltoren slopen
en ga ik aan de wandel met mijn scheve trieste lach.
Zal onderweg mijn sokken en mijn schoenen nog verkopen
om op mijn blote poten naar Jeruzalem te lopen
en bij de klaagmuur doe ik dan verschrikkelijk beklag.

Als jij nog eens gaat- wat zal ik nog begeren?
Dan trek ik naar Tibet en ga mediteren.
Geduldig zitten wachten op het einde van de eeuw.
Doe afstand van alles- van knippen en scheren.
Mijn baard en m’n haar zijn mijn enige kleren.
Hoog in de Himalaya- piemelnakend in de sneeuw.

Als jij nog eens gaat zal ik vreselijk wenen.
Verkommeren tot nog wat botjes en benen.
Dan kruip ik in een postzak of een grote envelop.
Mijn elleboogknoken net tussen mijn tenen.
En juist als jij denkt- nou die is wel verdwenen
stuur ik mezelf expresse en aangetekend aan jou op.

Als jij nog eens gaat- mens wat zal me dat spijten.
Ik zal bij de slijter de drempel verslijten.
En ’s middags ontbijten met whisky en bier.
Een dubbele uitsmijter in elkaar smijten.
Ik zou dus op voorhand alvast willen pleiten:
Lief- blijf als het effe kan toch nog wat hier.

Je moet nog niet gaan- je kan beter maar blijven.
Dan blijf je een onderwerp om over te schrijven.
Dan pen ik af en toe een levens- of een liefdeslied.
En zing van twee harten- twee levens- twee lijven
en liefde die tot op het laatst zal beklijven.
Dus als je nog niet gaan wil- nou dan ga maar liever niet !

Griezellied- Feestelijke ouderavond 1995 (De Zuidvenne) Veelerveen (H.v.d.L)   

ABC……… Aangeschoten snot gesnoten ………….CBA
d            duizelende duizendpoten.           d
e           Volle dozen boze dromen          e
f           en fantastische fantomen.          f
g             Verticale horizonnen.            g
h       Graven hertogen baronnen.      h
i     Tijdsgewrichten vergezichten.     i
j    luchtballonnen scheepskanonnen    j
k            en een koning oud en grijs           k
l                in een marmeren paleis.                l
m          Krabben kwallen kreeften kwallen         m
n                 Ongevallen honderdtallen                 n
o               en twee zakken doorgebakken             o
p                   knapperige kakkerlakken.                 p 
q                                                                           q
r                Lang gelee begraven graten.             r
s                  Lege en verlaten straten                 s
t                 en een oceaan vol zout                 t
u           rond een vlot van cederhout.          u
v                                                                      v
w               Onderdanen halve kippen.               w
x                   Hele hanen witte stippen.                  x
ij            Meeuwen spreeuwen hele vluchten             ij
……….z                 blauwe grauwe grijze luchten.                z………
a                  Nog een naderend gevaar                  a
b                 en een leerling tovenaar.                  b
c                                                                   c
d               Hele stille krokodillen.                d
e           Vers gevilde kikkerbillen.            e
f         Twee ons zuiver afgewogen        f
g       schele schelle schelvisogen.        g  
h       Witte paarden hellebaarden        h
i          knetterende open haarden.         i
j         Luchtkastelen en prinsessen         j
k           bezemstelen danseressen.           k
l                Diademen diamanten.                l
m                 Nepalese olifanten.                   m
n                                                                     n
o               En saffieren en robijnen.                  o
p            Ik zie paarlen voor de zwijnen.              p
q                Kleffe natte boterhammen                 q
r            en bedorven vliegenzwammen.              r
s            Honderd stil stervende zwanen            s
t             in een meer van zilte tranen.             t
u       En een koningin der koninginnen.       u
v       Ga zitten majesteit neem plaats.       v
w         Dan kunnen we beginnen.         w

Z IJ X…….                                                       .……X IJ Z

Zielenvoogd.

Zelfs toen mijn ziel bevroren was
en nagenoeg verloren was
toen zocht zij uit zichzelf de zon.
Ik wist wel dat mijn ziel dat kon!

Zielsveel- zo heet mijn taaie ziel.       
Geboren voor de eeuwigheid.
Een rad- een tijdloos rollend wiel.
Mijn ziel is mij een zaligheid.

Soms eventjes een A.P.K.
De zwarte gaten op haar pad
van hier tot aan Andromeda
die heeft zij denkelijk gehad.

Maar soms krijgt zij een lekke band.
Dan belt ze naar de sterrenwacht
en staat ze even langs de kant
te midden van die sterrenpracht.

Mijn ziel is niet te zeggen snel.
Soms tig keer sneller dan het licht.
Je ziet haar niet maar misschien wel
heel even met je ogen dicht.

Soms is zij lichtelijk gekreukt.
Dan moet zij worden opgedoft-
wat opgeleukt en uitgedeukt
van voor naar achter afgestoft.

Mijn blijft onder mijn voogdij.
Opdat zij zomaar niet verdroogt
tank ik haar regelmatig bij.
Dat is mijn plicht als zielenvoogd.

Kretologie-kretologen

Preek over zedelijk verval.
Vervul de lucht met hoorngeschal.
Steek de trompet en roer de trom
en afvalvaten vallen om
en vuilcontainers klappen knarsend open.

Daar komen kretologen uitgekropen.

Ga verder in dezelfde trant
over dit zo belaagde land.
En wapper met het rood-wit-blauw.
en spreek over oprechte trouw
en open nog wat kelders en riolen.

Daar hebben kretologen zich verscholen.

Preek over criminaliteit
en over werkgelegenheid.
Traditie en Wie Neerlands bloed.
Dat meer dan allergrootste goed
en kretologen kruipen uit hun graven

om weer eens aan de wereld te gaan schaven.

Apel voor zuinigheid met vlijt.
Herstel van de autoriteit.
Kom op voor orde en gezag
en zing het volkslied- groet de vlag.
Bedenk een straf naar middeleeuwse wetten

en kretologen maken korte metten.

Roep luidkeels: “Stel nu paal en perk
pak aan- pak op- en stel te werk!”
“De oorlog aan moreel verval
de bezem door de zwijnenstal!”
“Wat is er van ons normbesef geworden?”

Daar zijn ze: Kretologen- hele horden!

Ze hebben op hun kans gewacht
De Kretologen aan de macht.
Houzee- daar zijn ze metterdaad
met almacht en met prikkeldraad.
Met petten- epauletten- uniformen
en nieuwe- als met bloed doorlopen normen.
………………………………………

Er is geen Satan- geen complot. Er is geen onontkoombaar lot.
Er is geen vagevuur- geen hel
maar kretologen zijn er wel.

En neutronenbommen- kernraketten en granaten
omdat we dat aan kretologen overlaten.

Gevangen in de tijd

Het licht is met de duisternis
sinds dag en nacht in strijd.
Vanaf die tijd is al wat is…
gevangen in de tijd.

Gevangen in het uitlaatgas
in dodelijk odeur.
In heimwee naar een tijd die was
vervuld van zoete geur.

Soms stijgen wonderlijk zo snel
als door zichzelf bedacht
mijn dromen uit hun carrousel
en vluchten door de nacht.

Daar zijn ze meer dan een idee-
dan een gedachtentrip.
Ze nemen me een eindje mee
in sprakeloos begrip…

maar zien hoe ik mijn tijd verspil
en snel gaan ze weer heen.
Die steen der wijzen- die ik til
laten ze mij alleen…

en in de morgen komt de zon-
dan ga ik moe en mank.
Verwoord mijn dromen in jargon-
in woorden zonder klank.

Het licht is met de duisternis
sinds dag en nacht in strijd.
Vanaf die tijd is al dat is…
gevangen in de tijd.

Geen rozencavalier.

Ik was geen Rozencavalier. Het lied dat ik voor Ella schreef- maakte vrijwel direct een einde aan de flirt die ons korte tijd met het hoofd in de wolken hield. We ontmoetten elkaar met regelmaat bij de deur van de muziekschool waar zij pianoles had en ik mijn gitaar teisterde. Als twee overjarige pubers wisselden we onze belevenissen en vermeden we opdringerig oogcontact. We hadden het over muziek- ons beider partners- en over alles wat er toe bij droeg onze ware gevoelens voor onszelf te houden. Maar de laatste keer dat wij daar zo zaten overhandigde ik haar mijn gedicht. Al terwijl ik dat deed voelde ik me een houten harlekijn en het beschermengeltje op mijn schouder nam hikkend van schrik plaats op een tak van de treurwilg in het plantsoentje aan de overkant.

Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar-
vertel en ik smelt……..

Over de vlinders en over de kinders
en over iemand die zoekt maar niet vind.
Over het nemen en over het geven
en over waar geven en nemen begint.
Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar.
Zeg maar iets over de zon en de wind.

Praten met jou over allerlei dingen….
praten met jou is een beetje als zingen.
Zingen wat wel en wat helemaal niet.
Zingen om zomaar en ook om het lied.
Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar.
Ella vertel maar van al wat je ziet.

Over van buiten en over van binnen.
Over relaties en vrienden– vriendinnen.
Van wat je afstoot en van wat je wenkt.
Ella vertel maar van waar je aan denkt.
Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar
Praat en vertel maar van wat er je krenkt.

Met je gebaren- streel je mijn snaren.
Hart op je tong en je mond van de rem.
Praat en ik luister- raak als in kluisters.
Als in de ban van je kleurige stem.
Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar.
Ella vertel maar van haar en van hem.

Ella nam mijn lied dapper in ontvangst. Thuis beluisterde zij dit vers dat ik in mijn studiootje had vastgelegd op een Hema cassettebandje. De lading van het lied- de teneur- de kleur- hoe zal ik het omschrijven? Alleen in het Gronings bestaat er een woord waarmee je het kunt vatten : “Wìnsteghaid”. Ella kreeg nooit weet van het gedicht dat ik in de nadagen van onze flirt ook nog voor haar zou schrijven.

Geen vuurwerk.

Ik had er zo graag bij de berg aan de voet
van schaduw tot zonlicht jouw liefde ontmoet.
Maar jij was een hinde en ik was een boom
en jou daar te ontmoeten dat was maar een droom.

Ik had er zo graag in een weelderig bos
je voeten gedragen als was ik het mos. 
Als was ik een deken van varens en groen
een bed voor je lijf en een veer aan je schoen.
                      
Ik had er zo graag als onstuimige zee
je duinen bestormd maar ik bleef heel gedwee.
en toonde je niets dan een schuchtere lach
en zei je op veilige afstand gedag.

Er werd niet met vallende sterren gestrooid
en heel misschien ooit- werd uiteindelijk nooit.
Geen vurige vonken van hier naar omhoog.
Geen vuurwerk tot over de bovenste boog.