Geen rozencavalier.

Ik was geen Rozencavalier. Het lied dat ik voor Ella schreef- maakte vrijwel direct een einde aan de flirt die ons korte tijd met het hoofd in de wolken hield. We ontmoetten elkaar met regelmaat bij de deur van de muziekschool waar zij pianoles had en ik mijn gitaar teisterde. Als twee overjarige pubers wisselden we onze belevenissen en vermeden we opdringerig oogcontact. We hadden het over muziek- ons beider partners- en over alles wat er toe bij droeg onze ware gevoelens voor onszelf te houden. Maar de laatste keer dat wij daar zo zaten overhandigde ik haar mijn gedicht. Al terwijl ik dat deed voelde ik me een houten harlekijn en het beschermengeltje op mijn schouder nam hikkend van schrik plaats op een tak van de treurwilg in het plantsoentje aan de overkant.

Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar-
vertel en ik smelt……..

Over de vlinders en over de kinders
en over iemand die zoekt maar niet vind.
Over het nemen en over het geven
en over waar geven en nemen begint.
Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar.
Zeg maar iets over de zon en de wind.

Praten met jou over allerlei dingen….
praten met jou is een beetje als zingen.
Zingen wat wel en wat helemaal niet.
Zingen om zomaar en ook om het lied.
Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar.
Ella vertel maar van al wat je ziet.

Over van buiten en over van binnen.
Over relaties en vrienden– vriendinnen.
Van wat je afstoot en van wat je wenkt.
Ella vertel maar van waar je aan denkt.
Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar
Praat en vertel maar van wat er je krenkt.

Met je gebaren- streel je mijn snaren.
Hart op je tong en je mond van de rem.
Praat en ik luister- raak als in kluisters.
Als in de ban van je kleurige stem.
Klingklokjes bel maar. Ella vertel maar.
Ella vertel maar van haar en van hem.

Ella nam mijn lied dapper in ontvangst. Thuis beluisterde zij dit vers dat ik in mijn studiootje had vastgelegd op een Hema cassettebandje. De lading van het lied- de teneur- de kleur- hoe zal ik het omschrijven? Alleen in het Gronings bestaat er een woord waarmee je het kunt vatten : “Wìnsteghaid”. Ella kreeg nooit weet van het gedicht dat ik in de nadagen van onze flirt ook nog voor haar zou schrijven.

Geen vuurwerk.

Ik had er zo graag bij de berg aan de voet
van schaduw tot zonlicht jouw liefde ontmoet.
Maar jij was een hinde en ik was een boom
en jou daar te ontmoeten dat was maar een droom.

Ik had er zo graag in een weelderig bos
je voeten gedragen als was ik het mos. 
Als was ik een deken van varens en groen
een bed voor je lijf en een veer aan je schoen.
                      
Ik had er zo graag als onstuimige zee
je duinen bestormd maar ik bleef heel gedwee.
en toonde je niets dan een schuchtere lach
en zei je op veilige afstand gedag.

Er werd niet met vallende sterren gestrooid
en heel misschien ooit- werd uiteindelijk nooit.
Geen vurige vonken van hier naar omhoog.
Geen vuurwerk tot over de bovenste boog.

Ouverture en geen zin in een banaan

Ik wachtte eindeloos en tegen beter weten
op het beloofde land. De rode dageraad.
Volgde het uitgesleten spoor van de profeten
richting verlossing voor het proletariaat.

Ik wou een beetje armslag voor mijn ellenbogen
en driemaal daags een lepel krokodillentraan.
Plus twee dozijn verpleegsters voor mijn eksterogen
en nog een vliegtuig voor mijn start- en landingsbaan.

Ik had geregeld dat ik overal mocht zeuren.
In bed- in bad- op zolder en op de W.C.
Ons huis had meen ik veertien- vijftien binnendeuren.
Waartoe- waarom- waarheen- ik had geen flauw idee.

Mijn lief zat in een wolk van oorverdovend zwijgen
en leek wel vastgevroren aan haar luie stoel.
Ik liet mijn jammerklachten door de schoorsteen stijgen
en liet jaar in jaar uit de boel gewoon de boel.

Ik had geen hoop- geen idealen- of verlangen.
Zo assertief- zo levenslustig en alert
dat ik mijn eigen dooie vlooien niet kon vangen.
Ik voelde me een uitgescheten groene erwt.

De gootsteen was met blinkend zwart- en witte ruitjes.
Het aanrechtblad van grijs- meedogenloos graniet.
Met stapels afwas en een pan beslag vol kluitjes
emmers vol spruitjes en vergieten vol met friet.

In al mijn boeken stond met hoofdletters geschreven
dat je te allen tijde bij je partner blijft
en dat er troost is in een leven na dit leven
terwijl je ondertussen langzaamaan verstijft.

In die geschriften werden voorbeelden gegeven
van dure plicht en onvermijdelijke trouw.
Van hoe je veilig aan elkaar kunt blijven kleven
en dat zulks tot het eind der tijden duren zou.

Rond mijn gemoed de lucht van zweterige sokken.
Chagrijn- cynisme- en een zure atmosfeer.
Mijn hele ziel zat onder puistjes- pukkels- pokken
en voelde pijnlijk- deed gewoon een beetje zeer.

Ik was te pessimistisch om nog wat willen.
Geen trek- geen heel klein beetje zin in een banaan.
Nog te beroerd zelfs om mijn ballen op te tillen.
Een lusteloze- negatieve baviaan.

Een kast vol waarheid in verstofte leren banden.
maar nergens plaats voor een notitie aan de kant.
Een lege blik- twee hulpeloze lege handen.
Een stapeling verdorde wijsheid aan de wand.

Maar nu mag ik mijn ziel en zaligheid bezitten
en die besprenkelen met goed gedistilleerd.
En alle vreugdeloze wijsheid onder spitten
en weer verleren wat ik eerder heb geleerd.

Vita Nova……..(Onze oudste)
 

Je ligt vredig en warm
en vervuld van het heden
met je snoetje heel tevreden
rustig op mijn bovenarm.
en ik raak diep ontroerd
als je plotseling boert. 

Je hebt alles gehad
ligt te geeuwen en gapen
maar je wilt nog niet gaan slapen
ook al ben je meer dan zat.  
Laat een windje en niest
tegelijk dat je piest.

Bijna heilig- sereen
nu met wijd open ogen
kijk je zalig vol gezogen
naar de wereld om je heen.
Laat een windje en niest
tegelijk dat je piest.

Je bent hier om te zijn
en je bent met jouw wezen
iemand die me kan genezen
van het meeste chagrijn.
Medicijn voor een knar
voor een nijdige nar.

We zijn lang niet gewis
jou te kunnen bewaren
voor van allerhand gevaren
waar de wereld vol van is.
Maar we doen wel ons best
en de tijd doet de rest.

We zijn meer dan zomaar
een toevallig gegeven.
Door de dreven van het leven
gaan we verder met elkaar.
Heel bewust en verrijkt
naar een einder die wijkt.   

Trek je leren laarzen aan.

Kom dan lief- laten we zingen.
Samen- ruisend als het riet.
Laat de knoppen open springen
door een  bruisend voorjaarslied.
Laat ons zingen- duizend dingen
waar ik steeds weer van geniet.
Laat Jantina- laat ons gaan.
Trek je leren laarzen aan.

Laat ons ook vandaag iets drinken.
Laat ons zijn zoals we zijn.
Laat ons op het leven klinken
en op zon en maneschijn.
Laat ons drijven- laat ons zinken.
Laat ons lachen- huilen en
laat Jantina- laat ons gaan.
Trek je leren laarzen aan.

Laat Jantina- mij niet vloeken
ook niet als er iemand zweert
bij een heilig boek der boeken
of als iemand weer beweert
dat ik daar mijn zin moet zoeken
dan blijft vloeken ook verkeerd.
Laat- Jantina- laat ons gaan.
Trek je leren laarzen aan.

Laat- Jantina- laat ons zingen.
Laat ons staren in het vuur.
Al die mooie- lange jaren
waren toch van korte duur.
Denk dat ze niet langer waren
dan dit laatste stille uur.
Laat Jantina- laat ons gaan
Trek je leren laarzen aan.

Blijf- Jantina mij beminnen.
Weet dat ik ook jou bemin.
Jou bemin met al mijn zinnen.
Meer nog dan in het begin.
Wat mijn liefste te beginnen?
Zonder jou heeft het geen zin.
Waar zal ik dan gaan en staan?
Met mijn leren laarzen aan.

Vin Saint Amour

Rood en zoet. De wijn was rood en zoet.
De liefde mooi- de liefde mooi en goed.
Vin Saint Amour de mill-neuf cent- soixante dix sept.
De jute bedgordijnen leken van velours.
…………………………………………………………………………………………

Alles gaat voorbij mijn engel.
Wat vermag te strelen en de pijn verzoet.
Delen en verdelen- spelen en verspelen.
Eb en vloed en overvloed.

Alles gaat voorbij mijn liefste.
Luchtkastelen- overmacht en overmoed.
Net als al wat kan vergelen en vervelen.
en dat moet en dat is goed.

Alles gaat voorbij mijn mooiste.
Zwoele zomers en een vaag gevoel van spijt.
Nachten van een mooie dromendromer.
Dagen vol van noeste vlijt.

Alles gaat voorbij mijn schoonste.
Door de kosmos en de allereeuwigheid
leiden alle wegen van het heden
tot vergleden- en verleden tijd.

Alles gaat voorbij mijn wijze.
Langs de dijken wacht een rusteloze zee.
Wat niet al van nu en morgen- overmorgen
wacht op weer een nieuw idee.

Alles gaat voorbij Jantina.
Zal bezwijken- zomaar of van lieverlee.
Als ik eerder ga dan jij dan neem ik al
jouw liefdeblijken met me mee.

Voor Jantina Helena  

Ben je als de lente
ben ik als een jonge boom.
Ben je als een bootje
ben ik als de overtoom.

Ben je als een liedje
ben ik als een troubadour.
Ben je als een walsje
ben ik als een houten vloer.

Ben je als de maan
dan ben je mooi maar wel wat ver.
Ben je als de sterren
ben je stralend her en der.

Ben je als de zonnewarmte
waar ik zo van hou.
Ben je als de zomer
dan verjaag je al mijn kou.

Ben je als een wolkje
dan kleur ik de randjes goud.
Ben je heel erg jong
dan ben ik soms een beetje oud.

Ben je als oktober
kleur ik voor je in de tuin.
Treur ik voor je in de kleuren
tussen geel en bruin.

Ben je als een torentje
dan ben ik als de haan.
Ben je als een vijvertje
ben ik een witte zwaan.

Ben je als een spelletje
dan ben ik als een kind.
Ben je als een wimpeltje
dan ben ik als de wind.

Ben je als het zachte strand
dan ben ik als de vloed.
Ben je als zoals je bent
dan ben je altijd goed.

Leef en meander- verander de loop.

De nacht…
bracht oproer- schand en brand.
Er was gefluister en geniep
rondom de streek van dromenland
terwijl ik droomde dat ik sliep
en een toevallige passant
die langs mijn open venster liep
aanschouwde mijn gemoedstoestand
en alle bomen bogen diep.

De nacht…
bracht me de vraag: Waarom?
Want niet begrijpen is een plaag
en op het pad naar ouderdom
klinkt vaak die mantra van mijn vraag
naar debet- credit- en de som
van winst- verlies en nederlaag.
En waar ik ’s morgens nog toe kom
blijft in het donker altijd vaag.

De nacht…
bracht vale maneschijn.
Een glas tot aan de rand gevuld
met een verschraalde witte wijn
een sloot vol onmacht pijn en schuld.
Een vierkant dat juist rond wou zijn.
Vol jammer- en vol ongeduld.
Veel beterweters langs de lijn.
in niets dan troebelen gehuld.
……………………

Maar toen de haan van de buren mij wekte
lag er een gloednieuwe dag op de waag.
En onderwijl ik mij rekte en strekte
bleek het die heerlijke dag van vandaag.
Een gratis dag om het leven te vieren
en te geloven in liefde en hoop.
Toch weer zo’n dag als van hart en door nieren.

Leef en meander- verander de loop!

Voor jou

Toen Suze- onze jongste dochter- nog maar net haar school- en de pubertijd achter zich had gelaten- marcheerde zij prompt de wijde wereld in.
Een half jaartje Australië- een paar maandjes Zuid Afrika- een half jaartje Nicaragua etc… etc…
We bleven gelukkig met regelmaat in contact met haar- maar buiten dat hadden we best onze zorgen en gedachten- en hoopten- en wensten we natuurlijk dat zij op termijn ongeschonden terug zou keren.

Vreemd misschien- maar ik weet niet eens of zij het onderstaande gedichtje na die jaren wel ooit onder ogen heeft gehad.    
 
Voor jou!  

Een boeket vergeet-mij-nietjes.
Honderdduizend meezingliedjes
en een boom vol zangparkietjes
en een lucht met wolken in het blauw ….

Voor jou!

Kisten vol met allegaartjes.
Brievenbussen vol met kaartjes.
Dozen vol verjaardags-taartjes.
Een gazon met pareltjes van dauw….

Voor jou!

Veel gezellige bezoekjes
en een trommel vol met koekjes
en een boekenkast vol boekjes
en een huppel puppy aan een touw…..

Voor jou!

Alles wat je kunt verlangen.
Een diner van zeven gangen
en drie kusjes op je wangen…
een vakantiereis naar Curaçao….

Voor jou!

Romantische avontuurtjes.
Nagloeiende houtskoolvuurtjes
tot diep in de kleine uurtjes.
Alles wat een mens zich wensen zou….

Voor jou!

Verse knapperige kapjes.
Zoete sinaasappelsapjes
en een rugzak vol met grapjes.
dat is ongeveer wel wat ik wou….

En nou!

Heb de moed maar om te wagen
en de wil maar om te slagen.
Weet maar dat wij alle dagen
allebei zo trots zijn als een pauw… op jou!

En nou! Zullen wij jou niet vergeten.
Laat zo nu en dan eens weten
waar je zoal hebt gezeten.
Dan zien wij jou hopelijk weer gauw… heel gauw!

Schepping

Laat ik het nog eens proberen:
In den beginne schiep de schepper het concept van de totale ledigheid
en hij vulde die ledigheid met zijn dromen…

en droomde van een slot met bruggen en kantelen…
een hoge torenspits van zuiver klatergoud.
Een plaats om zich in rust en stilte te vervelen.
De tijd stond stil- toch werd hij onwaarschijnlijk oud.

De maalstroom had er alle oorsprong diep gevroren.
De geest lag in zichzelf gevangen- als gestold.
De allereeuwigheid lag stil- als ongeboren
tot over eindeloze einders uitgerold.

Het niets en niemendal lag vorstvrij opgeslagen.
Gezekerd- waardevast- en vacuüm verpakt.
En dit leek al met al gereed en als voldragen
ondeelbaar- en volmaakt- volkomen en intact.

En toen hij dan tot slot na lang was uitgeslapen
schiep hij het allereerst het duister van de nacht.
En kort daarna heeft hij het morgenrood geschapen
en weer wat later nog het avondrood bedacht.

En een gestage stroom aan magische gedachten
zocht zich een weg vanuit zijn heerlijk hemelbed
naar wat al sinds een eeuwigheid had moeten wachten
op vorm op klank en kleur- ballet en alfabet.

Hij vroeg zich daarbij af- waarom het hem dan stoorde
dat er in zijn nabijheid niemand ooit iets zei.
En hoe het kwam dat hij nooit iemand zag of hoorde
en daarom lichtte hij zichzelf voorzichtig bij.

En heel nog niet van plan om wat dan ook te maken
kreeg hij die droom waarin hij droomde dat hij sliep.
Een eindeloze reis- een tocht zonder een baken.
Een droom waarin hij heel het universum schiep.

……………

Zodoende zijn wij hier tenslotte dan gekomen
te Bovenburen- Baarn- Biervliet en Nijverdal.
Rondom de Hof van ‘t Heden vol met appelbomen.
Het is hier druk geworden na de zondeval.

Een niet te evenaren schoonheid nam plaats pal ter linker zijde van mijn kruk en als in een flits wist ik het: Zij is het- het kan dus toch!
Ik voorzag een hemelbed met gordijnen van velours- en ik dacht: ”Laat mij het daar op zijn aller allerminst – 1 keer met haar doen. Laat het mijn zaadje zijn dat gestaag groeit en ontwaakt in het ritme van haar hartslag.

De losse leer der zeden.

Wie durft nog wagen van verdoemenis te spreken?
Je bent een engel- en de daad is als sacraal.
Ben jij de hemel niet- dan ben je vergeleken
daarmee toch minimaal het hemels voorportaal.

Voor jou mijn springvloed- golf van voetvolk en van ridders
als in survival- als in kruistocht tot jouw ei.
Een stoot verliefde stoere helden en aanbidders
als in een zondvloed- als in ordeloos getij.

En zoals ergens in mijn bijbel staat te lezen:
“Wie zal voorspellen hoe het hen daar zal vergaan?”
Maar laat mijn mooiste zaadje wel de eerste wezen.
Dus laat hem ver voor heel die wilde meute aan.

Laat hem vooraan die bijkans ordeloze horde
met jou versmelten tot een wonderschone vrucht
Dan zal hij mooi en fier en heel gelukkig worden.
Laat dat gebeuren in nog minder dan een zucht…..

en wordt hij negen maanden lang door jou gedragen.
Dat is iets dat alle voorstellingen tart.
Zoete onwetendheid in warm en zacht behagen
en traag ontwaken in het ritme van jouw hart.

En aan het einde van het eind zul jij hem baren.
In zeven weeën voer je hem dan naar het licht.
Als er iets is dat dit zou kunnen evenaren-
kunnen verklaren- niet zomaar in dit gedicht.

Jouw fiere borsten zullen zienderogen zwellen.
Een onuitputtelijke stroom van zoete melk.
Wie zal zijn zegeningen dan nog kunnen tellen?
Jij zult zijn oorsprong zijn- zijn bron en lust- zijn kelk.
 
Wanneer hij groot geworden is- en recht van leden
wordt hij een trotse prins- een late Oedipus.
Jij onderwijst hem in de losse leer der zeden.
en leert hem snel nog het negeren van taboes.
……………………………………………………………………..

In een  later stadium werd aan mijn edele voornemen voldaan
met dien verstande dat er geen sprake was van het verwekken van een prins maar wel van een schone prinses die nog weer wat later werd opgevolgd door een even mooie vrouwelijke schoonheid. Ik ben daar bepaald niet ontevreden of ongelukkig van geworden!!.