Zoals veel mensen in onze omgeving weten heeft Hans al een tijd Alzheimer.
De website bijhouden gaat niet meer.
Optreden gaat ook niet meer.
Toch zijn er een hoop dingen die wel gaan.
Net als wij samen.
Af en toe plaats ik een stukje over ons en het omgaan
met Alzheimer.
Deze stukjes zijn te lezen op www.tiniehoek.nl onder de rubriek
‘Etalage’ en dan ‘Alzheimer’.
Een van de laatst geschreven verhalen publiceer ik hier
om een indruk te geven van ons leven.

De website van Hans houden we in de lucht.
Er staat zoveel informatie op en ook zijn
muziek en de cd’s zijn nog steeds te beluisteren en te bestellen.
Een lieve groet van ons beiden.

*****

Dappere Dodo

Ik heb je vast al wel eens vaker een dapper Dodo genoemd
maar ik kan niet terug vinden wanneer dat was.
Zo gaat het ook met je geheugen, je weet dat je het
hebt geweten maar nu is het weg.
Niet vergeten want dat is het niet, het zit ergens opgeborgen
in een vakje, in een laatje maar die wil niet meer open.
Zelfs een beetje olie in de vorm van helpen herinneren helpt niet altijd.
Je blijft er kalm en rustig onder.
Berustend in het feit dat het is zoals het is.
Je haalt je schouders op en zegt: wat er niet is, is er niet.
Je vindt het jammer en had het graag anders gezien.

Wat blijft zijn je gevoelens.
Je medeleven met mensen en kinderen in oorlogsgebieden.
Tranen bij het horen van een mooi lied.
Emotie bij het zien van een mooi moment in een film.
Mooi, verdrietig, vrolijk, je voelt het en zegt er iets over.
Je weet dat praten lastig is, toch praten we veel.
Met geduld, we nemen de tijd en gaan onderwerpen niet uit de weg.
Want zeg jij:
ik begrijp nog steeds wat er geschreven staat,
wat er gezegd wordt.
In mijn hoofd is het zo helder als wat,
alleen kan ik er soms niet hardop woorden van maken.

Ik ben blij met alles wat je kan zeggen over je ziekte
maar ook wat je kunt zeggen over de toestand in de wereld.
Je maakt je zorgen en wenst dat het voor ons goed blijft gaan
maar leeft mee met de mensen voor wie dat niet zo is.

In praktisch opzicht kun je niet meer wat je kon
maar wat je kunt doe je wel.
Zoals de boodschappen dragen, het liefst draag je alles
zodat ik niets hoef te dragen.
Maar dat gaat mij dan net iets te ver,
we verdelen de lasten, hoewel mijn rugtas iets kleiner
is dan die van jou en de zware dingen altijd in
jouw rugtas verdwijnen.

Zo wandelen we weer naar huis, tevreden met de
dingen die we zonder zorg kunnen kopen.
Tevreden dat we kunnen kopen wat we nodig hebben.
Op die momenten denken we aan de tijden dat dat anders
was.
Die tijden vergeet je niet, die laatjes blijven soepel open
en dicht gaan, zoals veel laatjes waar emoties in zitten.
Die koesteren we dan ook.

Je bent een dappere Dodo, zeg ik

en dan zeg jij:
en jij ook.

Alles gaat voorbij Jantina                                     
wat vermag te strelen en de pijn verzoet.
Delen en verdelen- spelen en verspelen
eb en vloed en overvloed.

Alles gaat voorbij Jantina.
Luchtkastelen- overmacht en overmoed.
Net als al wat kan vergeten en vervelen
en dat moet en dat is goed.

Alles gaat voorbij Jantina
Zwoele zomers en een vaag gevoel van spijt.
Nachten van een mooie dromendromer.
Dagen vol van noeste vlijt.

Alles gaat voorbij Jantina
in de kosmos en de allereeuwigheid.
leiden alle wegen door het heden
tot vergleden en verleden tijd.

Alles gaat voorbij Jantina.
Aan de dijken wacht een rusteloze zee.
Wat niet al van nu en morgen- overmorgen
wacht op weer een nieuw idee

Alles gaat voorbij Jantina.
zal bezwijken- zomaar of van lieverlee.
Als ik eerder ga dan jij
neem ik al jouw liefdeblijken met me mee.

Toekomend onvoltooid.

Je bent het water – en het zand.
Je bent mijn woning – en mijn land.
Je bent mijn nu – Je bent mijn toen
Je bent mijn laten en mijn doen.
Zoveel miljoenen blikjes
toekomend onvoltooid.
                                                               
En toekomst ligt in het verschiet
al grenst dat aan het heden.
Een overkant – een grensgebied 
voorzichtig te betreden.
Want daar staan tegen wil en dank
in rijtjes keurig op een plank
de diepgevroren blikjes
voor alle jij en ikjes.
 
Ik hoop dat je er niet van schrikt
maar alle tijd blijkt ingeblikt.
Van elke vroeg – of  laterdag
tot maandag –  zon- en zaterdag.
Aanvaard dat lot in lijdzaamheid.
Aanvaard die diepgevroren tijd.
Toekomend onvoltooid
en zorg dat het ontdooit.
                                        

Tegenoverkant.
 
God was zichzelf- was één – alleen
en wist niet dat hij zich bevond
met niets dan leegte om zich heen
totdat hij voor zijn spiegel stond.

En hij sprak waardig maar verrast
Wij zijn getweeën – zo ik zie.
Maar zeg mij spiegelende gast.
Verklaar mij wie van ons is wie !
 
En spreek dan tegenoverkant.
Ben je mijn min – ben ik jouw plus.
Jouw linker lijkt mijn rechterhand.
Kunnen wij één zijn met een kus.

Laat ons dan delen wat ons deelt
en niet meer zijn in dit getal.
Niet langer beeld en spiegelbeeld.
Ga met mij op in één en al.   

Heer bewoar ons laive lusten.

Rode lippen roaken mienent.
Nog mor even- bin ik dóen.
Parlamoeren noagels dienent.
Speulen ploagend deur mien toen.
                                            
Here Here wil mie waaiden.
Loat mie strunen- loat mie nunen.
Wil mie sums en din gelaaiden.
Tot aan ronde blonde dunen.

Spreek ik honderd vrumde toalen.
Zai verstaait mie– het mie wonnen.
Loat heur handen mor verdwoalen.
Want zai het mie eerlieks vonnen.  

Here- toukomst en verleden.
Neem heur- mor in aals gevaal
Loat mie weden– hier op t heden
Roezeboezen dat is aal.

Mit ons baaid noar hemel voaren.
Zunder zeggen – zunder spoor.
Vlij mien woordjes in heur oren
Roek heur – doek heur laange hoar.

Vort bennen Sodom en Gomorrah
en verswonnen Babylon.
Heer bewoar ons laive lusten
loat ons rusten bie de bron.

Schoonheid.

Wie weet er wat schoonheid is?
Zeg het me dan gauw.
Schoonheid van de wildernis!
Van het hemelsblauw?

Schoonheid van het een en al.
Van de sterrenpracht.
Van het eeuwige heelal.
Schoonheid van de nacht?

Schoonheid van een witte zwaan
Van de zon- de wind.
Schoonheid van een oceaan.
Van een spelend kind?

Wie weet er wat schoonheid is?
Pareltjes van dauw? 
Schoonheid van Acropolis? 
Van een mooie vrouw?

Ik weet waar de schoonheid is
waar ik zo van hou.
Schoonheid waar ik niets aan mis
schoonheid- die van jou.

Heimwee.

Soms stijgen wonderlijk en snel
als door zichzelf bedacht
mijn dromen uit hun carrousel
en vluchten door de nacht.

Daar zijn ze meer dan een idee
dan een gedachtentrip.
Ze nemen mij een eindje mee
in sprakeloos begrip.

En zien hoe ik mijn kracht verspil
en spoeden zich weer heen.
De steen der wijzen die ik til
laten ze mij alleen.

En in de morgen komt de zon
dan ga ik moe en mank.
Verwoord mijn dromen in jargon
in woorden zonder klank.

Het licht is met de duisternis
sinds dag en nacht in strijd.
Vanaf die tijd is al wat is
gevangen in de tijd.

Gevangen in het uitlaatgas
in dodelijk odeur.
In heimwee naar een tijd die was
vervuld van zoete geur.

……………………   Laat zijn…………………

Laat zijn…………. Muziek en vrolijkheid.
Genegenheid en zang.
Laat zijn…………. Een hele fijne tijd.
Een schouder en een wang.

Laat zijn……………Een beetje eerlijkheid.
En vriendschap en plezier.
Laat zijn……………Wat lef en wat beleid.
Wat geest- een beetje zwier.

Laat zijn……………Een kleine kleinigheid.
Vertrouwen, een gebaar.
Laat zijn……………In alle duurzaamheid.
Van jaar op jaar op jaar.

Laat zijn……………Een beetje zorgzaamheid.
En trouw, een lief gezicht.
Laat zijn……………Tot waar de liefde leidt.
Tot warmte en tot licht.

Salto mortale

Zekerheden kan ik missen.
Dat is zeker- dat staat vast.
Of zou ik me weer vergissen?
Want ik zeg het op de tast.
Misschien heb ik iets vergeten
maar dat weet ik morgen pas.
Morgen zal ik zeker weten.
Dan is gisteren als glas.

Buitelend naar de finale.
Vliegend tot het is volbracht.
Nog een keer salto mortale
spelend met de zwaartekracht.
Misschien val ik onverwacht.
Even eerder dan ik dacht.
Even eerder dan ik dacht.
Misschien val ik onverwacht.

Zeilend op het grote water
ben ik vrij- ik dans en glijd.
En ik schrijf je hier voor later
in het logboek van de tijd:
Lieve liefste wees gerust
als je me ten afscheid kust.
Als je me ten afscheid kust.
Lieve liefste wees gerust.

Zekerheden kan ik missen.
Dat is zeker- dat staat vast.
Of zou ik me weer vergissen?
Want ik zeg het op de tast.
Misschien heb ik iets vergeten
maar dat weet ik morgen pas.
Morgen zal ik zeker weten.
Dan is gisteren als glas.

De  onbezoldigde  strandjutter.

Is eeuwigheid zoiets als tij
dat tweemaal daags de Wadden voedt
en ook al gaat dat niet voorbij
wat was dan eerder- eb of vloed?

Is eeuwigheid zoiets als wind.
Een stroom die het gebeuren draagt.
Geen oorsprong en geen einde vindt
maar wel mijn wil tot weten daagt ?

Is eeuwigheid zoiets als licht
onder dit hemelse gewelf
dat leidt tot inzicht en tot zicht
op alles– inclusief mijzelf?

Is eeuwigheid als wel gedacht
een lijn– een eindeloze trein
als door het duister van een nacht
van dood– van niet- en nooit meer zijn?

Is eeuwigheid een vrije val
zo diep en hoog als lang en breed?
Als door een grenzeloos heelal?
Voor wie is eeuwigheid een weet?

Ik wandel door een woestenij.
Vind in mijn herfst op goed geluk
soms onverwachts die zomer wei
waar ik vermoeid mijn dagen pluk.

Maar morgen heet het weer vandaag
en ondertussen sta ik stram
en stel ik vraag na vraag en vraag.
Waarop nog nooit een antwoord kwam.

De zon gaat onder – geen respijt.
Een voetstap in het natte zand
en vragen over eeuwigheid.
De Noordzee ruist en wast het strand!