Zoals veel mensen in onze omgeving weten heeft Hans al een tijd Alzheimer.
De website bijhouden gaat niet meer.
Optreden gaat ook niet meer.
Toch zijn er een hoop dingen die wel gaan.
Net als wij samen.
Af en toe plaats ik een stukje over ons en het omgaan
met Alzheimer.
Deze stukjes zijn te lezen op www.tiniehoek.nl onder de rubriek
‘Etalage’ en dan ‘Alzheimer’.
Een van de laatst geschreven verhalen publiceer ik hier
om een indruk te geven van ons leven.

De website van Hans houden we in de lucht.
Er staat zoveel informatie op en ook zijn
muziek en de cd’s zijn nog steeds te beluisteren en te bestellen.
Een lieve groet van ons beiden.

*****

Dappere Dodo

Ik heb je vast al wel eens vaker een dapper Dodo genoemd
maar ik kan niet terug vinden wanneer dat was.
Zo gaat het ook met je geheugen, je weet dat je het
hebt geweten maar nu is het weg.
Niet vergeten want dat is het niet, het zit ergens opgeborgen
in een vakje, in een laatje maar die wil niet meer open.
Zelfs een beetje olie in de vorm van helpen herinneren helpt niet altijd.
Je blijft er kalm en rustig onder.
Berustend in het feit dat het is zoals het is.
Je haalt je schouders op en zegt: wat er niet is, is er niet.
Je vindt het jammer en had het graag anders gezien.

Wat blijft zijn je gevoelens.
Je medeleven met mensen en kinderen in oorlogsgebieden.
Tranen bij het horen van een mooi lied.
Emotie bij het zien van een mooi moment in een film.
Mooi, verdrietig, vrolijk, je voelt het en zegt er iets over.
Je weet dat praten lastig is, toch praten we veel.
Met geduld, we nemen de tijd en gaan onderwerpen niet uit de weg.
Want zeg jij:
ik begrijp nog steeds wat er geschreven staat,
wat er gezegd wordt.
In mijn hoofd is het zo helder als wat,
alleen kan ik er soms niet hardop woorden van maken.

Ik ben blij met alles wat je kan zeggen over je ziekte
maar ook wat je kunt zeggen over de toestand in de wereld.
Je maakt je zorgen en wenst dat het voor ons goed blijft gaan
maar leeft mee met de mensen voor wie dat niet zo is.

In praktisch opzicht kun je niet meer wat je kon
maar wat je kunt doe je wel.
Zoals de boodschappen dragen, het liefst draag je alles
zodat ik niets hoef te dragen.
Maar dat gaat mij dan net iets te ver,
we verdelen de lasten, hoewel mijn rugtas iets kleiner
is dan die van jou en de zware dingen altijd in
jouw rugtas verdwijnen.

Zo wandelen we weer naar huis, tevreden met de
dingen die we zonder zorg kunnen kopen.
Tevreden dat we kunnen kopen wat we nodig hebben.
Op die momenten denken we aan de tijden dat dat anders
was.
Die tijden vergeet je niet, die laatjes blijven soepel open
en dicht gaan, zoals veel laatjes waar emoties in zitten.
Die koesteren we dan ook.

Je bent een dappere Dodo, zeg ik

en dan zeg jij:
en jij ook.